Στις 25 Μαΐου 2005, το Στάδιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης φιλοξένησε ίσως τον πιο συγκλονιστικό τελικό στην ιστορία του UEFA Champions League. Αντιμέτωπες τέθηκαν η Μίλαν του Καρλο Αντσελότι, με ένα από τα πιο ταλαντούχα ρόστερ της εποχής, και η Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ, που είχε φτάσει στον τελικό περνώντας μέσα από έναν δύσκολο δρόμο. Στο πρώτο ημίχρονο, πριν καν συμπληρωθεί το πρώτο λεπτό, ο Πάολο Μαλντίνι άνοιξε το σκορ με ένα εντυπωσιακό βολέ. Ο Ερνάν Κρέσπο χτύπησε δύο ακόμη φορές, εκμεταλλευόμενος τέλειες πάσες του Καφού και του Πίρλο. Στο ημίχρονο το σκορ ήταν 3-0 και οι οπαδοί της Μίλαν πανηγύριζαν ήδη στις κερκίδες, θεωρώντας τον τίτλο κατακτημένο.
Και τότε συνέβη το αδιανόητο. Μέσα σε μόλις έξι λεπτά, από το 54' έως το 60', η Λίβερπουλ ισοφάρισε σε 3-3. Ο Στίβεν Τζέραρντ μείωσε με κεφαλιά, ο Βλαντιμίρ Σμίτσερ σκόραρε αμέσως μετά, και ο Ζαμπί Αλόνσο πέτυχε το 3-3 μετά από απόκρουση πέναλτι. Το γήπεδο, που λίγα λεπτά νωρίτερα έμοιαζε σαν πανηγύρι για τη Μίλαν, μεταμορφώθηκε σε καμίνι υπέρ της Λίβερπουλ.
Στην παράταση, ο Ίκερ... συγγνώμη, ο Γερζί Ντούντεκ έκανε μια εξωπραγματική διπλή απόκρουση στον Αντρέι Σεβτσένκο, διατηρώντας ζωντανές τις ελπίδες της ομάδας του. Ο αγώνας οδηγήθηκε σε πέναλτι, όπου τα «σπαγγέτι πόδια» του Ντούντεκ —μια τεχνική αποπροσανατολισμού που θύμιζε τον θρύλο Μπρους Γκρόμπελααρ— αποδείχτηκαν καθοριστικά. Η Λίβερπουλ κατέκτησε το πέμπτο της Champions League/European Cup, ολοκληρώνοντας το μεγαλύτερο comeback στην ιστορία μεγάλου τελικού.
Το «Θαύμα της Κωνσταντινούπολης» παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για κάθε συζήτηση περί μεγαλύτερης ανατροπής στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, και βασικό «κλασικό» ερώτημα σε κάθε quiz γνώσεων για το Champions League.
