1. Το Θαύμα της Κωνσταντινούπολης (2005)

Στις 25 Μαΐου 2005, το Στάδιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης φιλοξένησε ίσως τον πιο συγκλονιστικό τελικό στην ιστορία του UEFA Champions League. Αντιμέτωπες τέθηκαν δύο τεράστιες δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου: Η Μίλαν του Κάρλο Αντσελότι και η Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ.

Το πρώτο ημίχρονο ήταν ένας εφιάλτης για τους Άγγλους. Πριν καν συμπληρωθεί το πρώτο λεπτό, ο Πάολο Μαλντίνι άνοιξε το σκορ, γράφοντας ιστορία ως ο γηραιότερος σκόρερ σε τελικό της διοργάνωσης. Στη συνέχεια, ο Ερνάν Κρέσπο χτύπησε δύο φορές, στέλνοντας τις δύο ομάδες στα αποδυτήρια με το σκορ στο 3-0. Οι οπαδοί της Μίλαν πανηγύριζαν ήδη, ενώ αυτοί της Λίβερπουλ έμοιαζαν αποσβολωμένοι, τραγουδώντας το "You'll Never Walk Alone" μέσα στην απόγνωσή τους.

Και τότε, συνέβη το αδιανόητο. Μέσα σε έξι μαγικά λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου (από το 54' έως το 60'), η Λίβερπουλ ισοφάρισε. Ο Στίβεν Τζέραρντ με μια επιβλητική κεφαλιά έδωσε το σύνθημα της αντεπίθεσης, ο Βλαντιμίρ Σμίτσερ με μακρινό σουτ έκανε το 3-2, και ο Τσάμπι Αλόνσο, παίρνοντας το ριμπάουντ από το δικό του χαμένο πέναλτι, ισοφάρισε σε 3-3.

Ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση, όπου ο Γέρζι Ντούντεκ, ο τερματοφύλακας της Λίβερπουλ, έκανε μια διπλή, εξωπραγματική απόκρουση σε εξ επαφής σουτ του Αντρέι Σεβτσένκο. Στη διαδικασία των πέναλτι, τα "σπαγγέτι πόδια" του Ντούντεκ μπέρδεψαν τους Ιταλούς, και η Λίβερπουλ στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης, ολοκληρώνοντας το μεγαλύτερο comeback όλων των εποχών.

2. Το "Μαρακανάζο": Η Μεγαλύτερη Τραγωδία της Βραζιλίας (1950)

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 φιλοξενήθηκε στη Βραζιλία και ήταν η τέλεια ευκαιρία για τη "Σελεσάο" να κατακτήσει το πρώτο της τρόπαιο, μέσα στο νεόκτιστο, τεράστιο στάδιο Μαρακανά. Το σύστημα διεξαγωγής ήταν διαφορετικό τότε. Δεν υπήρχε κλασικός τελικός, αλλά ένας όμιλος 4 ομάδων. Ωστόσο, το τελευταίο ματς απέναντι στην Ουρουγουάη λειτουργούσε ως τελικός. Η Βραζιλία χρειαζόταν απλά μια ισοπαλία.

Πάνω από 199.854 θεατές (αριθμός ρεκόρ) κατέκλυσαν το γήπεδο. Στο 47ο λεπτό, ο Φριάσα έκανε το 1-0 για τη Βραζιλία. Το γήπεδο σειόταν. Όμως, η Ουρουγουάη δεν τα παράτησε. Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο ισοφάρισε στο 66'. Η Βραζιλία ήταν ακόμα πρωταθλήτρια με αυτό το σκορ.

Στο 79ο λεπτό, ο Αλσίντες Γκίτζια βρήκε χώρο από τα δεξιά και σούταρε. Η μπάλα πέρασε κάτω από το σώμα του τερματοφύλακα Μπαρμπόσα και κατέληξε στα δίχτυα. 2-1 για την Ουρουγουάη. Η σιγή που έπεσε στο Μαρακανά περιγράφεται ως ο πιο εκκωφαντικός θόρυβος στην ιστορία. Η ήττα αυτή άλλαξε για πάντα τη νοοτροπία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, οδηγώντας τους μάλιστα να αλλάξουν τα χρώματα της φανέλας τους στα σημερινά κίτρινα και μπλε.

3. Η Κατάκτηση του Euro 2004: Το Ελληνικό Πειρατικό

Πριν την έναρξη του τουρνουά, τα γραφεία στοιχημάτων έδιναν την Ελλάδα ως το απόλυτο αουτσάιντερ, με αποδόσεις 150-1. Κανείς δεν πίστευε ότι μια ομάδα χωρίς καμία προηγούμενη νίκη σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης θα μπορούσε να κάνει την υπέρβαση. Υπό την καθοδήγηση του Ότο Ρεχάγκελ, η Ελλάδα έχτισε μια ομάδα-φρούριο.

Στα νοκ-άουτ, η Ελλάδα έγραψε ιστορία αποκλείοντας την κάτοχο του τίτλου Γαλλία των Ζιντάν και Ανρί, και την τρομερή Τσεχία με το "ασημένιο γκολ" του Τραϊανού Δέλλα. Ο τελικός της 4ης Ιουλίου έφερε την Ελλάδα ξανά αντιμέτωπη με την διοργανώτρια Πορτογαλία.

Στο 57ο λεπτό, κόρνερ του Άγγελου Μπασινά, κεφαλιά του Χαριστέα και 1-0. Η άμυνα κράτησε μέχρι το τέλος και ο αρχηγός Θοδωρής Ζαγοράκης σήκωσε το τρόπαιο στον ουρανό της Λισαβόνας. Ήταν ένας θρίαμβος της ομαδικότητας απέναντι στο ατομικό ταλέντο.

4. Το Παραμύθι της Λέστερ: Όταν το 5000-1 Έγινε Πραγματικότητα (2016)

Αν το Euro 2004 ήταν το μεγαλύτερο θαύμα σε επίπεδο εθνικών ομάδων, η κατάκτηση της Premier League από τη Λέστερ το 2016 είναι αναμφίβολα το μεγαλύτερο θαύμα σε συλλογικό επίπεδο. Στην αρχή της σεζόν, οι στοιχηματικές έδιναν απόδοση 5000-1 για να πάρουν οι "Αλεπούδες" το πρωτάθλημα. Ήταν πιο πιθανό να βρεθεί το τέρας του Λοχ Νες, σύμφωνα με τους bookmakers.

Η ομάδα του Κλαούντιο Ρανιέρι, ο οποίος είχε θεωρηθεί "τελειωμένος" μετά το πέρασμά του από την Εθνική Ελλάδος, έπαιξε διαστημικό ποδόσφαιρο αντεπιθέσεων. Ο Ν'Γκολό Καντέ έκοβε τα πάντα στο κέντρο, ο Ριάντ Μαχρέζ μοίραζε μαγεία και ο Τζέιμι Βάρντι, ένας παίκτης που λίγα χρόνια πριν έπαιζε σε ερασιτεχνικά πρωταθλήματα και δούλευε σε εργοστάσιο, σκόραρε ασταμάτητα, σπάζοντας το ρεκόρ του Φαν Νίστελροϊ με γκολ σε 11 συνεχόμενα ματς.

Κόντρα στα δισεκατομμύρια των Μάντσεστερ Σίτι, Γιουνάιτεντ και Τσέλσι, μια ομάδα χτισμένη με ψίχουλα απέδειξε ότι ο ρομαντισμός στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχει πεθάνει.

5. Το "Χέρι του Θεού" και το Γκολ του Αιώνα (1986)

Στις 22 Ιουνίου 1986, στο στάδιο Αζτέκα του Μεξικού, γράφτηκε ίσως η πιο μυθική σελίδα στην ιστορία του αθλήματος. Προημιτελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου: Αργεντινή εναντίον Αγγλίας. Ένα ματς με τεράστια πολιτική ένταση λόγω του πολέμου στα Φώκλαντ. Εκείνο το απόγευμα, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έδειξε τις δύο όψεις της ιδιοφυΐας του μέσα σε μόλις 4 λεπτά.

Στο 51ο λεπτό, σε μια διεκδίκηση της μπάλας στον αέρα με τον κατά πολύ ψηλότερο Άγγλο τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον, ο Ντιέγκο σήκωσε το αριστερό του χέρι και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Ο διαιτητής δεν το είδε, το γκολ μέτρησε, και ο ίδιος ο Μαραντόνα δήλωσε μετά το τέλος του αγώνα ότι μπήκε «λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το Χέρι του Θεού».

Τέσσερα λεπτά αργότερα, στο 55', πήρε την μπάλα πίσω από το κέντρο του γηπέδου. Ξεκίνησε μια ξέφρενη κούρσα, περνώντας όποιον Άγγλο βρήκε μπροστά του (Μπίρντσλι, Ριντ, Μπούτσερ, Φένγουικ) συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα Σίλτον, πλασάροντας για το 2-0. Το συγκεκριμένο γκολ ψηφίστηκε από τη FIFA ως το «Γκολ του Αιώνα». Μέσα σε 240 δευτερόλεπτα, ο Ντιέγκο έγινε και ο μεγαλύτερος "απατεώνας" και ο απόλυτος θεός του ποδοσφαίρου.

6. "AGUEROOOO!": Το Απόλυτο Θρίλερ του 93:20 (2012)

Η 13η Μαΐου 2012 έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη κάθε ποδοσφαιρόφιλου. Ήταν η τελευταία αγωνιστική της Premier League και οι δύο συμπολίτισσες, Μάντσεστερ Σίτι και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ισοβαθμούσαν στην κορυφή. Η Σίτι, ωστόσο, είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων και χρειαζόταν απλά μια νίκη εντός έδρας απέναντι στην ΚΠΡ (Queens Park Rangers), η οποία πάλευε για τη σωτηρία της.

Όλα έδειχναν πως η Σίτι θα κατακτούσε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 44 χρόνια, όταν προηγήθηκε στο πρώτο ημίχρονο. Όμως, στο δεύτερο ημίχρονο το σκηνικό ανατράπηκε με τρόπο εφιαλτικό. Η ΚΠΡ, παρότι έμεινε με 10 παίκτες, κατάφερε να γυρίσει το ματς σε 1-2. Την ίδια ώρα, η Γιουνάιτεντ κέρδιζε τη Σάντερλαντ με 1-0. Το 90ο λεπτό βρήκε τους οπαδούς της Σίτι με δάκρυα στα μάτια. Το πρωτάθλημα φαινόταν να πετάει ξανά προς την κόκκινη πλευρά του Μάντσεστερ.

Και τότε άρχισαν οι καθυστερήσεις. Στο 92', ο Έντιν Τζέκο ισοφάρισε με κεφαλιά σε 2-2, αναπτερώνοντας τις ελπίδες. Το χρονόμετρο έδειχνε ακριβώς 93:20, όταν ο Μάριο Μπαλοτέλι, πεσμένος στο έδαφος, κατάφερε να σπρώξει την μπάλα στον Σέρχιο Αγουέρο μέσα στην περιοχή. Ο Αργεντινός απέφυγε τον αμυντικό με μια κοφτή τρίπλα και εξαπέλυσε έναν κεραυνό στην κλειστή γωνία.

Η μπάλα τίναξε τα δίχτυα και η φωνή του σχολιαστή Μάρτιν Τάιλερ, που ούρλιαξε "AGUEROOOOOOOOOO! I swear you'll never see anything like this ever again!", έγινε το απόλυτο soundtrack της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας. Το 3-2 ήταν γεγονός και το Έτιχαντ "γκρεμίστηκε" από τους πανηγυρισμούς.

7. Χρυσή Μπάλα: Οι Θρύλοι που Αδικήθηκαν και δεν την Κατέκτησαν Ποτέ

Η Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) είναι αναμφίβολα το απόλυτο και πιο πολυπόθητο ατομικό βραβείο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Παρόλα αυτά, η ιστορία του θεσμού έχει σημαδευτεί από ορισμένες αποφάσεις που μέχρι και σήμερα προκαλούν θύελλα αντιδράσεων. Ποιοι είναι οι παίκτες που, αν και μάγεψαν τον πλανήτη, δεν κράτησαν ποτέ το βραβείο στα χέρια τους;

Πρώτος και καλύτερος στη λίστα των "αδικημένων" είναι ο Αντρές Ινιέστα το 2010. Κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο με την Εθνική Ισπανίας σκοράροντας το νικητήριο γκολ στον τελικό, πήρε το πρωτάθλημα με την Μπαρτσελόνα κάνοντας μια διαστημική σεζόν, αλλά είδε τον Λιονέλ Μέσι να παίρνει το βραβείο. Την ίδια ακριβώς χρονιά, ο Γουέσλεϊ Σνάιντερ έκανε το απόλυτο τρεμπλ με την Ίντερ (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Champions League) και πήγε την Ολλανδία μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ, ωστόσο δεν μπήκε καν στην τελική τριάδα!

Μία άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του Φρανκ Ριμπερί το 2013. Ο Γάλλος κατέκτησε τα πάντα με την Μπάγερν Μονάχου (συμπεριλαμβανομένου του Champions League), όντας ο απόλυτος πρωταγωνιστής και MVP της Ευρώπης, αλλά το βραβείο κατέληξε στον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος δεν είχε κατακτήσει κανένα ομαδικό τρόπαιο εκείνη τη χρονιά.

Φυσικά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον Τιερί Ανρί (ειδικά τη σεζόν των Invincibles με την Άρσεναλ το 2003-2004), τον "εγκέφαλο" Τσάβι Ερνάντεθ, αλλά και την τεράστια ατυχία του Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι το 2020. Ο Πολωνός στράικερ διέλυσε κάθε ρεκόρ σκοραρίσματος, κατέκτησε το Champions League με την Μπάγερν και ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί, όμως το France Football ακύρωσε την απονομή λόγω της πανδημίας.

8. Τα 5 Μεγαλύτερα Ρεκόρ του Champions League που (Μάλλον) Δεν Θα Σπάσουν Ποτέ

Το UEFA Champions League είναι η "Μέκκα" του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Μέσα σε αυτή τη διοργάνωση έχουν γραφτεί ρεκόρ με χρυσά γράμματα. Ενώ το ποδόσφαιρο συνεχώς εξελίσσεται και οι επιθετικοί γίνονται όλο και πιο παραγωγικοί, υπάρχουν 5 ρεκόρ που μοιάζουν κυριολεκτικά ακατάρριπτα.

1. Τα 17 γκολ σε μία σεζόν: Ο Κριστιάνο Ρονάλντο τη σεζόν 2013-14 με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης διέλυσε κάθε λογική. Σκόραρε 17 φορές σε 11 μόλις συμμετοχές, οδηγώντας τη "Βασίλισσα" στην κατάκτηση του "La Decima". Σε ένα τουρνουά όπου τα παιχνίδια είναι περιορισμένα, ο αριθμός αυτός προκαλεί ζάλη.

2. Οι 3 συνεχόμενες κατακτήσεις: Από τότε που το Κύπελλο Πρωταθλητριών μετονομάστηκε σε Champions League το 1992, καμία ομάδα δεν είχε καταφέρει να πάρει το τρόπαιο back-to-back. Η Ρεάλ Μαδρίτης του Ζινεντίν Ζιντάν (2016, 2017, 2018) όχι μόνο το έκανε, αλλά πήρε τρία συνεχόμενα! Ένα κατόρθωμα που ίσως χρειαστούν δεκαετίες για να επαναληφθεί.

3. Τα 140 γκολ καριέρας: Πάλι ο CR7 βρίσκεται στην κορυφή των σκόρερ όλων των εποχών της διοργάνωσης. Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος, ένας παίκτης πρέπει να σκοράρει 10 γκολ κάθε χρόνο για 14 συνεχόμενες σεζόν στο κορυφαίο επίπεδο για να τον φτάσει.

4. Το γρηγορότερο χατ-τρικ: Ο Μπαφετιμπί Γκομίς, αγωνιζόμενος με τη Λιόν το 2011 κόντρα στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ, κατάφερε να πετύχει τρία γκολ σε διάστημα μόλις 8 λεπτών! Είναι το απόλυτο ρεκόρ ταχύτητας.

5. Τα 5 γκολ σε ένα νοκ-άουτ ματς: Ο Λιονέλ Μέσι το 2012 απέναντι στη Μπάγερ Λεβερκούζεν έκανε κάτι που έμοιαζε με video game, σκοράροντας 5 φορές. Το ρεκόρ αυτό ισοφαρίστηκε αργότερα από τον Λουίζ Αντριάνο και πρόσφατα από το "ρομπότ" Έρλινγκ Χάαλαντ (το 2023 κόντρα στη Λειψία), όμως το να ξεπεράσει κάποιος αυτό το όριο και να βάλει "διπλό χατ-τρικ" σε αυτή τη διοργάνωση μοιάζει επιστημονική φαντασία.